Busje komt zo

We reden Luang Prabang niet binnen op onze motor, maar in een busje. Want ja, zo’n 40 kilometer voor Vieng Kham (zie foto’s vorige post) stopte hij er weer mee. We zetten het verdomde ding maar weer in een pick-up en lieten ons afzetten bij de enige motorreparatieshop van het dorp. ‘Dit kan ik niet maken’, zei de monteur stellig. Hij had de motor niet eens opengemaakt, maar was niet te vermurwen.

Dus hielden we de volgende dag de minibus naar Luang Prabang aan, en kregen de chauffeur zover dat hij drie stoelen uit het busje haalde, zodat onze motor erin kon. Uiteraard betaalden we voor de drie zitplaatsen die de motor innam, bovenop onze eigen plaatsen. De chauffeur leek tevreden met deze afspraak. Maar er bleken die dag meer mensen naar Luang Prabang te willen dan nog in het busje pasten nu onze motor erin stond.

Gelukkig was onze chauffeur een inventieve man. Zo niet, dan werd hij dat wel van het perspectief de drie zitplaatsen die we voor de motor hadden betaald, nog een keer te kunnen verkopen. Wat bleek, met een plastic stoeltje en een paar rijstzakken kom je een heel eind. Comfortabel is het niet, maar als de bus maar een keer per dag komt, heb je niet veel keus. En zo kwamen we, na een lange dag bochtjes rijden in de bergen van Noord-Laos, met een vol busje in Luang Prabang aan.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Vervoer. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s